ΚΥΡΙΑΚΗ  ΙΕ   ΜΑΤΘΑΙΟΥ (5-9-2010)

«Πάτερ  ημών ….»

  Σε κάποια στιγμή της Θείας Λειτουργίας, αγαπητοί αδελφοί, καθώς γνωρίζετε, απαγγέλομε όλοι μαζί, έτσι πρέπει, το Πάτερ ημών. Αφού, όπως είδαμε σε προηγούμενα κηρύγματά μας, παρακαλέσωμε τον Θεό να έλθη σε όλους μας ο αγιασμός από τα αγιασθέντα Τίμια Δώρα, και αφού επίσης Τον παρακαλέσωμε και για άλλα πολύ σπουδαία θέματα της ζωής μας, τότε ο λειτουργός όρθιος μπροστά στην Αγία Τράπεζα ικετεύει τα εξής: «Και καταξίωσον ημάς Δέσποτα, μετά παρρησίας, ακατακρίτους, τολμάν επικαλείσθαι Σε τον επουράνιον Θεόν Πατέρα και λέγειν».

 Δηλαδή αξίωσέ μας, Δέσποτα, Θεέ μας, με παρρησία, με θάρρος, χωρίς να μας τύπτη η συνείδηση, να τολμήσωμε να Σε επικαλεσθούμε, να ζητήσωμε τη βοήθεια από Σένα, τον Θεό μας στους ουρανούς και να Σε πούμε  Πατέρα, λέγοντας «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…».

 Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, ο ασφαλής οδηγός μας στην ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας, παρατηρεί εδώ, ότι ο ιερεύς με όσα ευχήθηκε πριν λίγο και με όσα προέτρεψε το λαό να παρακαλέση τον Θεόν, τρόπον τινά προετοίμασε τους πιστούς, «ως ήδη τελείους και της θείας υιοθεσίας αξίους γενομένους» να απαγγείλουν το «Πάτερ ημών…».

 Είδατε, αγαπητοί, με πόση συναίσθηση τα ιερά λόγια της Προσευχής, την οποίαν εδίδαξε στους αγαπημένους μαθητές Του ο Ίδιος ο Κύριος, να βγαίνουν από τα χείλη μας; Είδατε, πως πρέπει να σκεπτώμαστε, εάν είμαστε άξιοι τον επουράνιο Θεό, τον Οποίον υμνούν και δοξάζουν Άγγελοι και Αρχάγγελοι, εμείς οι επί γης όχι να Τον ονομάζωμε απλώς Θεόν αλλά Πατέρα;

         Στη Θεία όμως Λειτουργία, μέσα στην ιερή εκείνη και πνευματική ατμόσφαιρα του Μυστηρίου, αφού προσευχηθή ο ιερεύς, τολμούμε και απαγγέλομε το Πάτερ ημών επικαλούμενοι τον επουράνιο Θεό Πατέρα. Στο τέλος της Κυριακής και περιεκτικώτατης προσευχής πάλι ο ιερεύς επεμβαίνει και δοξάζει τον Θεό, ο Οποίος μας αξίωσε μιας τέτοιας προσευχής λέγοντας «Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». 

 Στη συνέχεια ο λειτουργός του υπερφυούς Μυστηρίου δίνει την ειρήνη στο λαό. «Ειρήνη πάσι». Και μαζί με το ειρήνη πάσι κελεύει: «Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνατε». Γιατί προτρέπει το εκκλησίασμα να κλίνη την κεφαλή του; Για να δηλώσουν με το σχήμα αυτό ότι ενώπιον του Θεού του επουρανίου, του Πατέρα όλων, στον Οποίον ανήκουν τα πάντα και η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, όλοι είναι ταπεινοί δούλοι. Μάλιστα ο λειτουργός μπροστά στην Αγία Τράπεζα, κατ’ ιδίαν προσευχόμενος, ομολογεί τον εαυτόν του όχι απλώς δούλον, αλλά αχρείον δούλον, δηλαδή άχρηστο δούλο!

 Ω τιμή ! Ω δόξα ! Ω αξίωμα μέγιστο, το οποίο αδυνατούν να εννοήσουν οι άνθρωποι με το κοσμικό φρόνημα και τάχα σκανδαλίζονται και παραλογίζονται, στο άκουσμα της φράσεως δούλος Θεού! Μακάρι να είμαστε δούλοι Θεού! Τότε, αν όντως είμαστε, δεν θα είμαστε δούλοι χαμαιρπείς των παθών και αδυναμιών μας, δούλοι των ανθρώπων, δούλοι του χρήματος, των ηδονών! Ο δούλος του Θεού είναι ο πιο ελεύθερος άνθρωπος στον κόσμο!

 Είμαστε δούλοι Θεού, διότι είμαστε πλάσματά Του και προπάντων είμαστε, γίναμε καλύτερα, παιδιά Του αγαπημένα, διότι μας απελευθέρωσε από τα χέρια του αιωνίου εχθρού μας με το απολυτρωτικό Αίμα του Μονογενούς Υιού Του. Έτσι σύμφωνα με την θεολογική και υψηλή παρατήρηση του Οσίου Νικολάου ο Θεός  «και την δουλείαν ηύξησεν ημίν και μείζονα έδειξεν και την υιοθεσίαν ειργάσατο το εν και το αυτό αίμα».

 Με τοιαύτα αισθήματα, αγαπητοί αδελφοί, ας συμμετέχωμε πάντοτε στη Θεία Λειτουργία μας. Εδώ η ψυχή μας και το πνεύμα μας, εάν είμαστε προσεκτικοί, γαλβανίζονται, λάμπουν και ακτινοβολούν, από ο,τι υψηλόν και ωραίον. Στη Θεία Λειτουργία ζούμε και απολαμβάνομε το μεγαλείο της πίστεώς μας. Στη Θεία Λειτουργία συνειδητοποιούμε το ότι είμαστε όχι απλώς ευγνώμονες δούλοι του Θεού, αλλά παιδιά Του τρισαγαπημένα, που δεν διστάζουν να Τον ονομάζουν Πάτερα.  Αμήν!    

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ