Εγκύκλιος επί τη Εορτή Της  Αναστάσεως Του Κυρίου

«ΤΟ   ΤΕΛΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ»

Προς

Τον Ιερόν Κλήρον και τον ευσεβή λαόν

Της καθ’ ημάς θεοσώστου Μητροπόλεως

Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί και Πατέρες,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Μέσα από την καρδιά μας πολλές φορές ας επαναλάβωμε αυτόν τον Ορθόδοξο χαιρετισμό και συγχρόνως την καλύτερη ομολογία πίστεως. Και τούτο, διότι το Χριστός ανέστη δεν είναι μόνο ομολογία πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού μας και στην δική μας μελλοντική εκ νεκρών ανάσταση, αλλά είναι συνάμα και ζωηρή ανάμνηση της θεωρίας μας για την ζωή, για το τι πιστεύομε ως χριστιανοί για τα ζητήματα της ζωής μας και την αντιμετώπιση τους. Δηλαδή το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» είναι σύνθημα και πίστεως και ζωής, και θεωρίας και πράξεως.

 Ας εξηγήσωμε καλύτερα την άποψή μας αυτή. Τι είναι η Ανάστασις του Χριστού μας; Είναι το ένδοξο τέλος μιας επίσης τρισένδοξης και μοναδικής ζωής. Η, όπως θα μας διδάξη αργότερα ο Απόστολος Παύλος, είναι η βάση της πίστεώς μας, διότι, μας τονίζει, εάν ο Χριστός δεν ανίστατο εκ νεκρών, τότε η πίστη μας θα ήταν χωρίς καμμία σημασία, χωρίς νόημα. Αυτή όμως την απρόσμενη κατάληξη, που είχε η ζωή του Κυρίου μας, με την Αγίαν Του Ανάσταση, ποιός παρακαλώ την περίμενε;

 Δυστυχώς ελάχιστοι η καλύτερα να πούμε κανείς. Εάν την επίστευαν οι Άγιοι Απόστολοι, δεν θα Τον εγκατέλειπαν επάνω στο Σταυρό. Θα έμειναν όλοι κοντά Του. Εάν περίμεναν την εκ νεκρών Του Ανάσταση, δεν θα κλείνονταν στο υπερώο των Ιεροσολύμων δια τον φόβον των Ιουδαίων. Δεν θα εχαρακτήριζαν «λήρον», ανοησίες και γυναικείες φλυαρίες, τα όσα τους είπαν οι Μυροφόρες σχετικά με τον άδειο Τάφο και την συνάντησή τους με τον Αναστάντα Κύριο.

 Αλλά μήπως και οι άγιες εκείνες γυναίκες, οι Μυροφόρες, είχαν πιστεύσει στην Ανάστασή Του; Εάν την είχαν πιστεύσει, δεν θα έπαιρναν τα μύρα τα πολύτιμα και λίαν πρωί της μιας Σαββάτων δεν θα έρχονταν στον πανάγιο Τάφο για να ράνουν το πανάχραντο Σώμα Του. Γι’ αυτό και άκουσαν την ελαφρά επίπληξη του αγγέλου: «Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; τι θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά;»

 Και όμως παρά την γενική απιστία, φίλων και εχθρών, ο Κύριος, όπως προείπε, ανέστη εκ νεκρών! Το τέλος Του δεν ήταν, όπως το περίμεναν οι άσπονδοι θλιβεροί εχθροί Του, οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι. Εκείνοι οι απαίσιοι κακούργοι ειρωνικά, έλεγαν  προς τον αιμόφυρτο επί του Σταυρού Κύριο: «ει βασιλεύς Ισραήλ εστί  καταβάτω νυν  από του σταυρού και πιστεύσωμεν επ αυτώ» (Ματθ.27, 42) και ασφαλώς θα ησύχασαν, όταν θα Τον είδαν να αφήνη την Παναγία Ψυχή Του να φεύγη στον ουρανό λέγοντας το τετέλεσται… Θα είχαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι τότε απόλυτα πεισθή, ότι αυτό ήταν το τέλος Του, ότι το κήρυγμα Του περί της Βασιλείας των ουρανών, ήταν ένα καλοφτιαγμένο παραμύθι και τίποτε περισσότερο…

 Πόσο όμως πολύ έπεσαν έξω! Δεν τελείωσαν τα πράγματα, που αφορούσαν τον Κύριο, όπως ενόμιζαν. Αλλά τελείωσαν σύμφωνα με το αιώνιο Θέλημα του Θεού. Απέτυχαν οι εχθροί του Χριστού παταγωδώς στις προβλέψεις των. Αυτό είναι το μεγάλο ηθικό δίδαγμα από το τρισμέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Το μέλλον το δικό μας, το μέλλον των συνανθρώπων μας, το μέλλον του κόσμου όλου στα χέρια του Θεού ευρίσκεται. Όταν ελπίζωμε στον Θεόν και οι πιο σίγουρες προβλέψεις μας για το μέλλον μας είναι αμφίβολες. Η ιστορία μας κατά ένα μυστηριώδη τρόπο, άγνωστο σε μας , δεν διευθύνεται από εμάς αλλά από τον Πάνσοφο και Παντοδύναμο Θεό. Εκεί που υπάρχει σκοτάδι πυκνό, και καμμία ανθρώπινη ελπίδα, και αδιέξοδο, εμείς ας φωτίζωμε το σκοτάδι της απελπισίας και του αδιεξόδου με το μικρό κεράκι της ελπίδας στον Θεό.

Και ας ελπίζωμε, εκεί που οι άπιστοι είναι βυθισμένοι στο σκοτάδι της απελπισίας, και τότε η απροσδόκητη βοήθεια θα έλθη. «Η ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. 5,5).  Όπως τότε μέσα στο πυκνό σκοτάδι, που βρέθηκαν οι μαθητές και οι φίλοι του Χριστού, μετά τον Σταυρό Του, όπως τότε που έλαμψε σαν τον ανοιξιάτικο Ήλιο η Ανάστασή Του και έφερε απρόσμενη χαρά και ευτυχία και διέλυσε το σκοτάδι των αμφιβολιών και της απιστίας.

Αγαπητοί Αδελφοί, ας πάρωμε θάρρος και πολύ κουράγιο από την Ανάσταση του Κυρίου μας. Εφόσον ζη Κύριος ο Θεός, πάντα θα υπάρχη και θα βασιλεύη η ελπίδα. Μόνο ας μη ξεχνάμε το δικό μας χρέος, ώστε πάντοτε να είναι αναμμένη στην καρδιά μας η ελπίδα: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Ας παραμείνωμε για πάντα συνδεδεμένοι με την πηγή της Ζωής, τον Χριστό μας και τότε θα είμαστε οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων. Αμήν

Ευχέτης σας προς τον Αναστάντα Κύριον
 

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ